Η κενότητα της ευτυχίας (Σοπέν)

Λινκ

Συνήθισα να μιλάω με «εισαγωγικά»
Συνήθισα να γράφω σε γ’ πρόσωπο

Το «ανοιξιάτικο βαλς» του Σοπέν έριξε φως σ’ αυτη την κενότητα. Τι όμορφη μέρα, σκέφτομαι, κι ας πήγαμε μόνο για έναν καφέ. Κι ας κάνω 3 βδομάδες να σε δω. Και το πιάνο συνεχίζει να κλαίει θυμίζοντας πως, ακόμα και όταν έχεις ό,τι θέλεις, πάντα κάτι θα σου λείπει. Θα στρίψω ένα τσιγάρο μπας και εκτονωθούν τα δάκρυα. Τζιβάνα, χαρτάκια, καπνός…

Σε ευχαριστώ που μου έδειξες πως τόσο καιρό είμαι δυστυχισμένος. Απλά δεν προλάβαινα να το καταλάβω, γιατί όλη τη μέρα έκανα πράγματα. Έχω χαθεί με τους φίλους μου -ξανά- και κυνηγάω να δεθώ. Έχω εκπέσει. Τουλάχιστον όμως με political correct τρόπο. Συνεχίζω να πιστεύω πως δεν πρόκειται να ερωτευτώ ξανά. !Μεταφυσική τέρμα!

Κι όμως διαφωνείς.. Kαι πολύ φοβάμαι πως θα σκοτώσω τον έρωτά σου. Μια βραδιά… Η ευτυχία της κενότητας χαρακτηρίζει τον μέσο άνθρωπο. Μόλις άναψα το τσιγάρο.

Άλλη μια συλλογιστική τελειώνει και το πιάνο συνεχίζει να κλαίει
Το τσιγάρο μου αργοσβήνει στο τασάκι
Ευχαριστώ που μου έδειξες πως είμαι δυστυχισμένος
Απλά δεν πρόλαβα να το καταλάβω
Η κενότητα της ευτυχίας
Φοβάμαι πως θα σκοτώσω τον έρωτά σου
Μια βραδιά…
που θα ακούμε Σοπέν…

Σ.

για τίποτα στον κόσμο…

Επέστρεψα στην Καταλωνία τον Ιούλιο του 1986. Ήταν η 50η επέτειος της επανάστασης. Η Βαρκελώνη είχε αλλάξει. Ο διαβόητος δήμαρχος Jose Maria de Porcioles, ένας «τσάτσος» του Φράνκο που προφανώς μισούσε την Καταλωνία, είχε καταστρέψει τις πιο ενδιαφέρουσες όψεις της πόλης και άφησε ελεύθερους τους επενδυτές από την Μαδρίτη να κατασκευάσουν «μοντέρνα» κτήρια χωρίς προσωπικότητα και κομψότητα, αλλά με πολύ απληστία. Εργατικές συνοικίες με θλιβερές, γκρίζες πολυκατοικίες είχαν κτισθεί. Ο Φράνκο είχε καταφέρει να υποβιβάσει τη Βαρκελώνη. Το σπίτι μας ήταν λίγο-πολύ άθικτο, αλλά ο δρόμος μας ήταν γεμάτος τσοντάδικα και μπαρ. Αυτοκίνητα ήταν παρκαρισμένα σε χαοτικά συμπλέγματα σε κάθε πεζοδρόμιο.

Οι βετεράνοι του «Τάγματος Λίνκολν» επισκέφθηκαν μερικά πεδία μαχών. Συνάντησα τον Στηβ Νύλσον, τον διοικητή της δεξιάς πτέρυγας της επίθεσης στο Brunete. Με ένα κλιματιζόμενο πούλμαν πήγαμε στην πόλη. Ήταν μια καυτή και στεγνή καλοκαιριάτικη μέρα. Το Brunete είχε τώρα ένα καινούργιο αυτοκινητόδρομο και αυτοκίνητα με ευρωπαίους τουρίστες έτρεχαν με μεγάλη ταχύτητα. Ο Στηβ με οδήγησε στους δρόμους όπου έγιναν οι σκληρότερες μάχες και εκατοντάδες άντρες είχαν πέσει σε μια σώμα με σώμα μάχη. Ο Στηβ μου έδειξε μια αλάνα κοντά σ’ έναν παλιό τοίχο: «Εκεί πέθανε ο Oliver Law». Ήταν λοχαγός του τάγματος, ο πρώτος μαύρος αμερικανός που οδήγησε λευκούς συμπατριώτες του σε μάχη.

Κάτσαμε σ’ ένα καφέ και μιλάγαμε για την Αμερική όταν ξαφνικά ο Στηβ είπε: «Εσείς οι αναρχικοί ήσασταν τόσο γεμάτοι φλόγα, γεμάτοι πάθος. Είχατε μια τόσο σπάνια ευγένεια. Μου πήρε δύο χρόνια σε μια φυλακή, τις εξομολογήσεις του Χρουτσώφ και μια σπασμένη καρδιά προτού επιτέλους αφήσω το Κομμουνιστικό Κόμμα. Α, η Ισπανία όμως… η Βαρκελώνη… η CNT-FAI, αυτή ήταν ζωή. Ο ρομαντισμός της νιότης μου. Τίποτα δεν τον άγγιξε ποτέ. Δεν θα ‘θελα να τα έχω χάσει όλα αυτά, για τίποτα στον κόσμο!».

απόσπασμα από το κείμενο/διήγημα «Η ζωή στην επαναστατική Βαρκελώνη», στο βιβλίο «ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι», εκδόσεις «Δαίμων του Τυπογραφείου», 3η έκδοση

https://athens.indymedia.org/post/510668/

Νεκρή Ποίηση

Soundtrack

Τα φώτα των βραδινών αυτοκινήτων

Οι άστεγες καρδιές που ψάχνουν τον έρωτα
ή έστω ένα διαφορετικό, καλό, γαμήσι

Bonding

Καπνισμένες συζητήσεις στο τασάκι
(ή στο -γεμάτο θαλπωρή- τασάκι)

Παρεξηγήσεις και εξηγήσεις

Κοφτερά μυαλά που χορεύουν χιούμορ
προτείνοντας διαφορετικά μοντέλα φιλίας

Χαμένες ώρες, χαμένα χρόνια

Νεκρή ποίηση
για όλους τους (παραπάνω) λόγους του κόσμου

Με έδιωξε για να μη μου μοιάσει

Soundtrack

Η Αθήνα είναι μια πόλη που σκοτώνει τον έρωτα
ή
απλά
ο έρωτας πέθανε μέσα μου κάποτε
κάπου στην Αθήνα
Δεν ξέρω

Κανένα αντίο δε λέγεται όμορφα
μα ακόμα και όταν γίνεται
απλά δεν είναι

Σε έδιωξα για να μη σου μοιάσω

Χαμένες ώρες
χαμένα χρόνια
για τον Σκοπό

css.php